Vanaf nu zullen wij nieuwe berichten op een beveiligd deel van onze website plaatsen. Voor onze vrienden, familie en kennissen: Met de menu-optie "Email" kun je ons een verzoekje sturen voor een gebruikersnaam en wachtwoord. Via de menu-optie "Beveiligde website" (linksboven) kom je op een aanmeldpagina. Vul daar het gekregen wachtwoord in om de nieuwe berichten te lezen.
1 maart 2009
Geschreven door odunayo
zondag 01 maart 2009
Het is alweer drie jaar geleden dat we Amber Odunayo in onze armen sloten. Inmiddels is het een hele dame die ons te pas en te onpas vertelt dat ze bijna 4 jaar is en dan naar de basisschool gaat. Verder wil ze heel erg graag dat er een broertje of zusje komt. Amber vindt het heerlijk om zich te verkleden, het liefst als prinses, maar Pippi Langkous of Nijntje zijn ook favoriet. Ze houdt erg van kleuren en kindermusicals op DVD die ze vervolgens helemaal uitspeelt. Het gaat dus erg goed met ons, maar we zijn al wel een tijd lang in spannende afwachting van gezinsuitbreiding...
1 maart (en een beetje) 2008, 2 jaar samen.
Geschreven door odunayo
zaterdag 12 april 2008
Amber Odunayo is in het afgelopen jaar twee geworden en dit jaar stond echt in het teken van leren praten. Beginnend van twee-woord-zinnen tot hele gesprekken. Favoriete uitspraken momenteel zijn: “Kom we gaan schapboodjes doen.”, “Ik heb een baby in mijn buik, wil je zachtjes voelen?” en “Het is weer buiten hé?”, wat kan betekenen; wat een mooi weer, laten we naar buiten gaan of: het is nog erg licht buiten ik hoef nog niet naar bed. Het mooie is dat je nu een heel gesprek met haar kan voeren maar op andere momenten houdt ze een verhaal tegen ons en begrijpen we er helemaal niets van. Wat echt moeilijk is, dat is de letter “R” die kan ze niet zeggen. Ze heeft dan ook een oma Lenske, een nichtje Nenee en ze krijgt een bloeltje.
Onze dame gaat zich duidelijk een mening over dingen vormen en kan af en toe een leuke peuterpuber zijn. Favoriete bezigheden zijn, steppen, skippyballen, bellenblazen en fietsen op de blauwe fiets met bloemetjes die ze van sinterklaas heeft gekregen. Ze had al weken in haar hoofd dat ze een roze fiets met bloemetjes wilde hebben, geen driewieler meer maar een echte fiets. Sinterklaas vond echter een blauwe en plakte er bloemetjes op. Eigenlijk vond Odu het hele sint gebeuren maar niks, dat was allemaal eng, er is veel eng of een beetje spannend momenteel, maar die fiets was toch wel helemaal geweldig. De dag na sinterklaas werd ze wakker (weer eens tussen ons in want door de emoties was het doorslapen in eigen bed niet gelukt), het eerste wat ze zei was: FIETS. Binnen wordt er vooral gespeeld met de poppen; in en uit bed, eten geven en rondrijden; en met haar kookspulletjes. Puzzelen en tekenen worden nog niet echt uit zichzelf gedaan, maar samen kan ze dit wel een tijdje doen.
Vorig jaar vandaag sneeuwde het, zeer bijzonder in maart, stonden we in een sneeuwstorm op Schiphol. Al vaak stonden we op Schiphol, maar dit was de bijzonderste reis die we ooit zouden maken. Het weer op 1 maart 2006 zullen we nooit meer vergeten. ’s Avonds zaten we met 40 graden Celsius op de bank bij Aino in Lagos. Met tussen ons in het mooiste meisje van de wereld dat we sinds dat moment onze dochter mogen noemen. Lachen kon ze die avond nog niet, inmiddels kennen we die blik, die blik van “wat voor vlees heb ik in de kuip”. Wel wilde ze tussen ons worden overgegeven, heen en terug, terug en heen. Nu een jaar later kennen we haar lach wel. We horen hem elke dag. Vol vreugde rent ze schaterlachend naar de deur als we uit ons werk komen. Ze lacht als we elkaar alle drie stevig vasthouden en kussen geven. Ze lacht in bad en als ze langzaam wakker wordt krijgen we ’s ochtends de eerste glimlach. En ze ligt helemaal in een deuk bij de DVD’s van Muis. Dat is dan ook haar favoriete uitspraak momenteel: “muis kijke?”, naast “nogekeer” bij elk liedje wat we zingen, boekje dat we lezen en spelletje dat we doen, en “enenog” bij een snoepje, een vitamine D-pilletje of een mandarijn.
De bedoeling was dat we met enige regelmaat de website zouden bijhouden. Maar het ouderschap en vervolgens een verhuizing met allemaal rompslomp erom heen zorgde ervoor dat we al blij waren dat we voor onszelf een aantal aantekeningen konden maken. Sinds een maand is de rust weergekeerd en kunnen we genieten van ons enorme huis in een soort Vinex locatie in het midden van het land. Het is een heel ander verhaal dan onze bovenwoning in Amsterdam maar het voelt helemaal heerlijk.
Drie weken na aankomst in Nederland, vandaag is het tweede paasdag. We zijn thuis en de dagen vliegen voorbij.
Vrijdag 24 maart en het eerste weekend bestonden uit voorstellen van Odu aan haar opa's en oma, aan onze (schoon)zussen en broers en vooral aan Eline, Renee, Jasper en Tamir,Odunayo's nichten en neven, die vol spanning naar haar komst hadden uitgekeken. (leuk voor later: Renee en Tamir speelde vrijdagavond na hun bezoek Machteld (Renee) en Ewoud (Tamir) en de pop was Odu. Tamir zei: 'En nu zijn we in Afrika!'?, waarop Renee (2 jaar) boos zei: 'Nee we zijn in Nederland. Regine, Marco en Eline hebben na het bezoek elkaar alleen nog maar aangesproken met 'Ep, ep Odu's woord voor: Het is leuk hier!, of Het is lekker!, Zie je mij? en Hoe gaat het? Zoals je leest, Odu zegt erg vaak 'Ep' Odu vond al die familie prima, keek haar ogen uit en probeerde voorzichtig contact te leggen. Het slapen ging die eerste paar dagen wat minder. Na de eerste nacht in de box kochten we een elektrisch kacheltje voor op haar kamertje. Maar toen bleek ze de dekens helemaal niks te vinden. Elke keer als we ze over haar heen legde werd ze wakker. In het kampeerbedje in onze kamer legde we haar neer (dat past alleen niet) dat hielp een beetje maar was ook geen goede oplossing. Vervolgens met warme Engelse pyjama, een trappelzak en de kachel een graadje hoger hadden we na 4 dagen de oplossing gevonden. Ze sliep hele nachten door van 9 tot 9 en wij kregen ook wat rust. Nu is ze echter weer op verschillende tijden wakker, meestal een half uur nadat we zijn gaan slapen en om 6 uur weer. Er komen dan ook weer allemaal nieuwe tanden aan. Goed je kan niet alles hebben. Overdag is onze dochter één en al vrolijkheid en geniet ze van alles. Van het bad, het samen spelen, haar jas, die betekent we gaan naar buiten toe, en het eten. Ze eet alles en goed, maar geeft ook aan nu hoef ik niet meer. Meestal ligt ze dan verzadigd onderuit in haar stoel, maar vanavond kregen we de laatste hap lof gewoon terug.
