Om Amber Odunayo straks een vast en veilig thuis te kunnen geven, zouden we het fijn vinden als jullie deze pagina aandachtig doorlezen. We bedanken jullie bij voorbaat voor je begrip.

Adoptie van een kindje is onder andere in die zin bijzonder, dat er niet vanzelf een hechte band is tussen het kind en de ouder. In vergelijking met de situatie waarin een biologisch eigen kind geboren wordt, moeten ouder en kind meer moeite doen om de onderlinge band te laten groeien. Het kindje moet leren hechten en het moet leren eenkennig te worden. Niet alleen de adoptieouders, maar ook familie, vrienden en bekenden kunnen het kindje daarbij helpen. Voordat we het daarover hebben, volgt hieronder een beknopte uitleg van het begrip hechting bij adoptiekinderen.

In de eerste kinderjaren ontstaat gehechtheid aan personen die belangrijk zijn voor het kind. De meeste adoptiekinderen hebben in de eerste maanden of jaren van hun leven te maken gehad met verschillende verzorgers die allemaal andere eisen stelden en de ene keer wel aandacht voor het kindje hadden en de andere keer niet. Vaak hebben adoptiekinderen al meerdere keren geprobeerd te hechten, maar voelden zich steeds weer in de steek gelaten: eerst door de biologische moeder, daarna door de verzorgers in het weeshuis en daarna mogelijk door pleegouders. Wanneer een kindje geen kans heeft gehad zich goed te hechten aan een verzorger, kan het heel moeilijk zijn goed te hechten aan de adoptieouders, doordat het kindje het vertrouwen mist. Daar komt bij dat de overgang naar een gezin in het buitenland nogal groot is; de adoptieouders zien er voor het kindje vreemd uit, praten raar en doen alles anders dan het kindje gewend was. Sommige kinderen zijn niets gewend en voor hen is alles nieuw, vreemd en beangstigend.

Adoptiekinderen die wel een veilige hechting hebben gehad in het land van herkomst, zullen de eerste tijd na de thuiskomst een rouwperiode doormaken. Dit is een hele logische en gezonde reaktie op het verlies dat ze hebben gehad. Toch moeten ook deze kindjes zich opnieuw gaan hechten. Waarschijnlijk zal dat voor deze adoptiekindjes makkelijker gaan dan voor kinderen die zich in het verleden niet goed hebben kunnen hechten.

Onveilige hechting kan zeer nadelig zijn voor het gevoel van eigenwaarde en op latere leeftijd ook tot problemen leiden bij het aangaan of onderhouden van relaties. Voorzover dat in ons bereik ligt, willen we dat natuurlijk voorkomen.

Overigens betekent dit alles uiteraard niet dat alle adoptiekinderen uiteindelijk onveilig gehecht zijn, maar het hechtingsproces verloopt in ieder geval moeizamer.

We hebben gelezen over hechting en er over geleerd tijdens onze adoptiecursus. Algemeen wordt aangeraden een periode van 3 maanden aan te houden om een goed begin te maken met een veilige hechting.
Odu heeft in haar korte leven van 10 maanden al een moeder verloren en heeft zich daarna gehecht aan de verzorgers uit het weeshuis, toen aan de verzorgers in Lagos en moet zich nu gaan hechten aan ons. We merken dat ze erg makkelijk in de omgang is, en snel, misschien nog te snel, vrienden maakt met nieuwe mensen. Het is een moeizaam proces voor haar, want in feite moet ze leren op een kunstmatige manier éénkennig te worden, iets wat een kind dat in een veilig gezin wordt geboren op een natuurlijke manier wordt.
Het begin van hechting is er, zo begint ze te lachen als één van ons de kamer in komt en kruipt ze naar ons toe als ze schrikt. We beseffen dat deze band nog erg broos is. We willen graag dat ze het vertrouwen krijgt dat wij er voortaan altijd voor haar zullen zijn en dat heeft tijd nodig.

Iedere adoptie-ouder moet zijn eigen keuzes maken in wat hij wil doen of laten voor het creëren van de band met zijn kind. Wij hebben de keuze gemaakt dat ten minste één van ons altijd bij haar zal zijn in de komende drie maanden. Verder zijn wij in deze periode de enige die haar dragen, eten en drinken geven en in bed zullen stoppen en er uit halen. We zullen de komende maanden niet met haar naar feesten met veel mensen gaan om haar niet in verwarring te brengen en ook zullen we terughoudend zijn met het ontvangen van bezoek bij ons thuis. We hopen dat Odunayo op deze manier zal leren dat wij de twee belangrijkste mensen in haar leven zijn en dat ze altijd kan rekenen op ons.

We beseffen dat iedereen razend benieuwd is naar Odu maar gaan ervan uit dat jullie zullen begrijpen waarom we deze keuze maken. Natuurlijk kunnen jullie ons altijd bellen of mailen, bijvoorbeeld om een afspraak te maken zodat we elkaar snel zien na deze periode van rust.