Vanmorgen na een ontbijtje met croissants op de kamer (gister gekocht bij een goede bakker die we ontdekt hadden) besluiten we om ons te laten rondrijden door de irritante chauffeur van het hotel. Ik heb al een paar keer een aanvaring met hem gehad omdat hij plotseling zijn prijs verhoogde toen we al in de taxi zaten, dus ik laat Ewoud met hem onderhandelen. Hij snapt precies wat we willen en vraagt 2000 naira per uur met de airco aan. Vervolgens ontpopt hij zich tot een goede gids we beginnen bij het grote voetbalstadium waar 60 duizend mensen in passen en het Nigeriaanse elftal altijd speelt. Hij wil ons vervolgens binnen rondleiden maar we worden tegengehouden bij het hek, de baas zou erbij moeten komen volgens de bewaker en onze chauffeur moppert dat ze geld willen zien. Wij vinden het allang best om alleen buiten het hek om rond het stadium te rijden.
We maken een wandelingetje in het Milleniumpark waar Odu gelukkig bij in slaap valt (die airco vindt haar vader wel leuk, maar zij blijft er veel te wakker van)
Vervolgens krijgen we een hele rondrit door de stad langs allemaal overheidsgebouwen. Zoals in onze reisgids staat: Als je van jaren 70 architectuur houdt kan je je hart ophalen. Een boel foeilelijke gebouwen bij elkaar. Wel is er in Abuja een prachtige moskee en een bijzondere kerk die gerestaureerd werd. Ook is het leuk dat op veel foto's die E. maakte veel van het straatleven te zien is. We reden verder langs de plaats waar de president ingezegend wordt, waar hij woont, waar hij werkt en waar ze liggen als ze dood zijn. Ook kwamen we langs een gigantisch congrescentrum waar vaak belangrijke Afrikaanse beslissingen worden genomen. Ik zag Nelson Mandela en Neyerere bijna lopen.
Om 12 uur zijn we terug in het hotel, Odunayo slaapt gewoon door en wij lunchen wat en maken een fles voor later als ze wakker is. Om 1 uur vertrekken we naar de ambassade waar we pas om kwart voor twee moeten zijn maar er staan al een heleboel mensen. Hadden we nu misschien vroeger moeten zijn. We krijgen nummer 21 en 22 maar het gaat heel snel vandaag. Om 14.15 staan we weer buiten, met veel succes wensen van het ambassade personeel en het advies om Amber goed aan te kleden in het koude Nederland.
Het paspoort is klaar, het visum zit er in, de meiden mogen mee naar Nederland.
De Brandjes gaan met de taxi naar huis en wij lopen nog even naar het Hilton hotel. We hoorde dat daar ook nog winkeltjes waren. Die waren er maar niet echt bijzonder, we kochten er luiers voor Odu, een maat groter, misschien dat ze die minder erg vindt om aan te krijgen. Ze vindt het namelijk helemaal niks luiers verwisselen. Verder hadden ze een aantal mooie schilderijen in een soort galerie in de hal, maar de echte mooie waren veel te duur.
Al wachtend op de taxi voor de deur kwamen er twee enorme Hummers aanrijden waar niet Patrick Kluivert uitsprong maar wel een paar militairen met een enorm machine geweer en vervolgens een goed doorvoede Nigeriaan. Af en toe is het wel een apart land. We deden maar een stapje opzij en stapten in de volgende auto waar gelukkig weer het portierhandvat was afgebroken. Terug op de kamer vond Ewoud dat hij genoeg buiten was geweest (ik vind ook wel eens wat) en moest ik op zoek naar banaantjes voor onze dochter, die vorige waren op of verrot. Ewoud legde uit waar ik heen moest lopen, bij het geldwisselkantoortje waar hij en Gert al twee keer waren geweest. Ik baarde iets meer opzien dan zij met z'n tweeen, het Oyibo, Oyibo was niet van de lucht, ik kreeg nog steun van een straatverkoopster die zei dat ze hun mond moesten houden en vroeg hoe het met me ging. Verder liep ik rustig en kwam er niemand achter me aan, zoals op de markt. Een meisje liep met mooie trossen op haar hoofd en was helemaal verbaasd dat ik haar wenkte. We kwamen snel een prijs overeen en ik was blij dat mijn missie geslaagd was. Ewoud voerde Odu vervolgens snel twee banaantjes. Het zwemmen was weer heerlijk. Odunayo was overigens de hele dag al een zonnetje en bleef maar lachen, zelfs bij het aan en uitkleden, maar tijdens het zwemmen spettert ze en straalt ze, of dobbert aandachtig kijkend naar iedereen rond in haar badhaas, die overigens steeds sneller leeg loopt.
Nadat we twee keer gezwommen hadden werd de lucht plotseling donkerder, Ewoud en Ronald waren nog de naam van de artiest van de momenteel nummer 1 staande hit aan het vragen, toen plotseling de stortbui begon. Een enorme wind stak op, met allemaal zand erin, en dikke druppels vielen naar beneden, tegen de tijd dat we de 10 stappen naar het hotel gezet hadden waren de druppels veranderd in hagelstenen, klonk de donder en bliksem om ons heen en woei alles door de lucht. Odunayo kroop heel dicht tegen me aan en vond het maar eng, zelfs in bad gaan durfde ze eerst niet maar gelukkig ontspande ze zich na een paar minuten wel en hebben we nog lekker gespetterd. Ewoud filmde door het raam dat alles (inclusief tenten, stoelen en bomen) door de lucht vloog en dat het helemaal donker werd.
Een zeer bijzondere ervaring om mee te maken. Vanmorgen hadden we gehoord dat het regen seizoen pas volgende maand begint. Morgen toch maar even vragen of dit de Harmattan is die het woestijnzand uit Niger hierheen blaast. |
