Het was niet groot maar ze hadden wel mooie en vooral heel veel verschillende dingen. Anders dan in Dar es Salaam, waar elk kraampje bijna hetzelfde verkoopt. Wel kunnen ze in Tanzania veel mooier hout bewerken, ze proberen het hier wel maar echt mooi is het niet. Veel kraampjes hier hadden mooie kralen en kettingen, we hadden echter al een aantal kettingen gekocht, dus daar hebben we niet naar gekeken. Wat erg leuk was dat we een aantal mooie tekeningen hebben gevonden, net zo mooi als in de dure hotels maar voor een leukere prijs. Ewoud ging ook nog eens goed afdingen. Nu nog muur vinden in ons huis. Of in ons nieuwe huis dan maar. Verder kochten we nog wat kleine souvenirs, o.a. twee shakers van kalebassen voor Odunayo.
's Middags hebben we rustig aan gedaan, wat op de kamer gezeten, ge-internet, onze video bekeken op de tv (erg leuk drie weken geleden bij Aino en hoe het nu is) en nog wat foto?s van de omgeving gemaakt vanaf het terras. Het was vandaag waarschijnlijk zo?n 10 graden koeler dan gisteren, 35 graden, dus aangenaam. Het zwembad zag er na de storm van gisteren niet uit. We konden de bodem niet meer zien en er dreven allemaal insecten in. Dit was ook zo toen we aankwamen anderhalve week geleden, dus waarschijnlijk was gister de laatste zwemdag.
Gert is vanmiddag naar een kliniek gegaan om te laten checken of het geen malaria is, hij had hoge koorts en hoofdpijn, ik heb geleerd in Tanzania dat je met die verschijnselen geen risico moet nemen en je moet laten prikken op malaria, dat vond mr Moses van de stichting ook verstandig toen ze hem belden. Het bleek gelukkig geen malaria maar wel een bacteri? infectie, niet fijn dus. Gelukkig vliegen zij ook morgen naar huis.
Vanavond de laatste keer in het restaurant gegeten, dat was geen eten met weemoed, want het eten in dit hotel is ons niet echt bevallen. En zo meteen de laatste nacht op het enorm grote en enorm harde bed. Gisteren bedachten ze om 11 uur 's avonds dat er nodig een heleboel gaten geboord moesten worden, Odu werd natuurlijk ook wakker en heeft een stuk van de nacht tussen ons in geslapen. (Waarom wil ze dan altijd overdwars liggen?; haar hoofd in contact met haar vader en haar voeten in contact met haar moeder, dat gaat niet lukken thuis in ons bed van 1,40 meter)
We vragen ons af wat ons deze laatste avond uit de slaap zal halen. Morgennacht een vliegtuigstoel en overmorgen heerlijk weer ons eigen bed.
We zijn zeer benieuwd hoe Odunayo's kamer geworden is en natuurlijk hoe iedereen onze grote schat vindt. En tot slot het allerbelangrijkste hoe onze dochter op het koude Nederland met al die vreemde witte oyibo?s zal reageren.
