Odu wordt niet echt lekker wakker vanmorgen. Ze huilt om 4 uur 's ochtends een hele tijd en we krijgen haar uiteindelijk gelukkig toch nog in slaap door met haar heen en weer te lopen. Zou ze voelen dat we weggaan? Best een beetje een raar gevoel dat we haar vandaag uit haar geboorteland gaan meenemen naar het verre Nederland. Machteld en Adrienne lopen s morgens nog 1 keer naar de Wuse Market om toch nog een laatste stofje te kopen en de CD van de lokale zomerhit "Tolotolo" van Sunny Neji, die de hele tijd bij het zwembad werd gedraaid. Hij kost uiteindelijk 300 Naira, oftewel het geweldige bedrag van 1,50 Euro.

De rest van de dag bereiden we ons voor op de terugreis, we pakken onze tassen in en we zoeken uit wat voor spullen we in het hotel willen achterlaten voor de Ebunoluwa Foundation. Het hotel zorgt trouw dat zij de achtergelaten spullen krijgen. Het is nog even spannend of we genoeg geld hebben voor de allerlaatste uitgaven zoals eten, transfer naar de luchthaven, eindafrekening van het hotel. Je mag geen grote aantallen Naira's uitvoeren, maar op 0 uitkomen is best lastig. Gelukkig hebben de Brandjes nog wat Naira's en hoeven we niet meer te wisselen.

Met Gert gaat het gelukkig een stuk beter dan gisteren, hij is redelijk in staat om te reizen. Om 4 uur zwaaien we de familie Brand uit naar het vliegveld, hun Lufthansa vlucht vertrekt iets eerder dan die van ons. We proberen nog voor de laatste keer iets op de site te zetten, maar net op dat moment is het internetcafe van het hotel stuk. Dus dat wordt dan in Nederland. Om 18:45 vertrekken we geheel in stijl eigenlijk wat te laat naar het vliegveld. Jammer genoeg is het nu al donker en kunnen we niet genieten van een laatste blik op Odu's land. Op het moment dat we het vliegveld binnen stappen horen we de stemmen van Christie en Rose ons roepen. Ze zijn al langs de douane en zien ons van achter een raam het vliegveld binnenkomen. Het inchecken en de douaneformaliteiten nemen zo'n 20 minuten in beslag. Je moet voortdurend je paspoort laten zien, maar niemand doet moeilijk. Als we 1 van onze koffers dreigen te moeten openen, zegt zelfs 1 beambte: "You may go ahead for the little one". Als we hem bedanken hiervoor, antwoordt hij tot onze verrassing: "No, we should thank you for taking care of her". Niet iedereen in Nigeria mag dan positief tegenover adoptie staan, maar gelukkig de laatste personen die we spreken wel. Bij het inchecken worden we geholpen door 2 Nederlandse KLM-ers, die speciaal vandaag zijn ingevlogen om een nieuw vingerafdruksysteem te introduceren. Ze regelen goeie plekken en een slaapplek voor Odu in het vliegtuig. Odu vinden ze helemaal geweldig. Boven in de vertrekhal aangekomen blijken de Brandjes helaas al vertrokken te zijn. We vermaken ons met de laatste zak etenswaren, bellen Conny in Lagos voor de laatste keer en rijden rondjes met Odunayo. In de wachtruimte voor de gate belt Ewoud met Hakeem om te laten weten dat alles goed is gegaan. Hij blijft tot het laatste moment belangstellend, nog even nieuwsgierig vragen we of hij inmiddels al geteld is, lacherig antwoordt hij dat dat inderdaad gebeurd is (hij was deze week thuis voor vakantie omdat hij toch niets kon uitrichten tijdens de Census). Alles is klaar, we kunnen het vliegtuig in.

Dag Nigeria, dankjewel voor een prachtige dochter, we hebben genoten van je. Tot de volgende keer?

Op de valreep willen we heel graag nog onze goede vriend Maarten bedanken, die deze prachtige website voor ons ontworpen heeft. Maarten, geweldig gedaan.