Hakeem had een bus naar Abuja gehuurd voor ons, de familie Brand en hemzelf. Abuja is de laatste stap in het adoptieverhaal en al roepen we overal dat we de tijd hebben en het land willen leren kennen onze zaak gaat supersnel. En voor de organisatie is het makkelijk dat we samen met de familie Brand de verschillende stappen doorlopen. Dat spaart een hoop tijd. Abuja is de een aantal jaren geleden gecre?erde hoofdstad van Nigeria. Hier moeten alle adoptiepapieren worden gelegaliseerd en moeten we naar de Nederlandse Ambassade toe om een uitreisvisum voor Odunayo te krijgen. De bus vertrok om 7 uur 's ochtends, een niet zo'n goede tijd voor Ewoud en Machteld, maar met de wekker om half 6 en de avond van te voren alles gepakt te hebben waren we bijna op tijd klaar. Toen had onze dochter zelfs een fles gehad, gepoept en een bad erna en was ze dus klaar voor de reis.
Nog even een korte update. Vandaag stond zeer onverwacht mrs. Adesuyi, van Social Work weer voor onze deur, deze keer in een prachtige Nigeriaanse Dress (jullie houden een fotootje tegoed). Op weg naar een huwelijksfeest vond ze het leuk om nog even langs te komen, ze is erg aardig voor ons. Dit is onze laatste dag in Akure, morgen vertrekken we om 7 uur (vroeg!!) naar Abuja. Niet zoals in de vorige etappes met een personenauto, maar per bus, want we reizen deze etappe samen met de andere familie. Dat wordt vroeg naar bed vanavond. In Abuja moeten we papieren regelen zodat Odunayo Nederland in mag. We hopen dat Verdonk niet al te moeilijk gaat doen over onze dochter, anders zitten we hier nog wel een tijdje, want we gaan niet weg zonder haar!. Hopelijk is er in Abuja een Internetcafe dichterbij, dan gaat het updaten van de site makkelijker. Nogmaals aan iedereen die ons wat gestuurd heeft dankjewel voor alle hartverwarmende en schattige reacties, we genieten ervan!
11 maart, nu wat uitgebreider
Geschreven door hhhh
zaterdag 11 maart 2006
Even na alle heftige dagen een rustdag ingepland. We stonden rustig op, maakten een korte wandeling buiten de poort waarbij Odu voor het eerst in de wagen zat. En ze vond het goed. Eigenlijk had ze wel lol, eerst zat ze wat verbaasd te kijken maar toen was het ook wel leuk. Vervolgens viel ze door het rijden in slaap. Ik vond het een stuk minder om buiten de poort haar voor me uit te duwen omdat er nergens een stoep is en het wegverkeer deze buggy's niet kent. Als ik haar tegen mijn lijf aan draag kan ik tenminste zelf nog opzij stappen. De wandeling bleef kort want het was bijna twaalf uur, het heetste van de dag, waar vooral haar ouders erge last van hadden. We vergaten van de hitte helemaal een stukje geboortegrond van Odunayo mee te nemen maar dat hebben we nog snel voor vertrek de volgende ochtend gedaan.
Alweer een bijzondere dag vandaag want we gingen naar het weeshuis waar Odunayo van 28 december tot 9 februari gewoond heeft. Het begon dat na het ontbijt Mr. Hakeem langs kwam om het paspoort van Odunayo te brengen. Het staat er echt Amber Odunayo Huttner, geboren 15 mei 2005. Een echt Nigeriaans groen paspoort, heel bijzonder om dat in handen te hebben. (Mr. Deji had ons gedag gezegd en was de dag van de rechtszaak ziek terug naar Lagos gegaan, of eigenlijk meer oververmoeid na allemaal adoptie zaken. Mr. Hakeem, die we al ontmoet hadden in Lagos was de vorige avond aangekomen in Akure om de papierwinkel af te ronden.) Mr. Mike hadden we geld gegeven om voor het weeshuis een aantal babyspullen, zoals blikken melkpoeder, was attributen en luiers te kopen en voor de verzorgsters een grote zak rijst die ze dan samen konden verdelen. Wij hadden ruim Naira?s meegegeven zodat hij niet te kort kwam maar hij had al het geld opgemaakt en veel dingen gekocht. Okay zo was het niet bedoeld maar we vonden het een goede manier van ontwikkelingshulp.
Even uitpuffen en toerist spelen in Akure. Rustig wakker worden en ontbeten en vervolgens om 10 uur vertrokken met chauffeur Mr. Mike voor een uitstapje. We gingen naar een warm water bron in Ikogosi. Hier zijn twee stromen van water uit de bergen de een koud en de ander warm, die zich mengen. Erg apart om te voelen dat verschil. En iemand is zo leuk geweest om er een zwembad bij te maken. We konden dus kijken hoe onze dochter zwemmen vindt en of ze een Huttner of de Hon is. Douchen vindt ze meestal geweldig dus ik had hoop. Even jammer was dat ze in de auto onderweg naar Ikogosi in haar slaap haar hele ontbijt over zichzelf en haar moeder uitspuugde dus dat het erg goed was dat we gingen zwemmen want we roken behoorlijk. Gelukkig voelde Odu zich niet vervelend na de spuugpartij en kon ze gewoon weer lachen. Het zwemmen was vervolgens geweldig, ze genoot ervan en ik ga maar snel met haar op zwemles. Toch een echte de Hon of eigenlijk Stompff, want Honnen kunnen eigenlijk ook niet zwemmen.
Even na alle heftige dagen een rustdag ingepland. We stonden rustig op, maakten een korte wandeling buiten de poort waarbij Odu voor het eerst in de wagen zat. En ze vond het goed. Eigenlijk had ze wel lol, eerst zat ze wat verbaasd te kijken maar toen was het ook wel leuk. Vervolgens viel ze door het rijden in slaap. Ik vond het een stuk minder om buiten de poort haar voor me uit te duwen omdat er nergens een stoep is en het wegverkeer deze buggy's niet kent. Als ik haar tegen mijn lijf aan draag kan ik tenminste zelf nog opzij stappen. 
Alweer een bijzondere dag vandaag want we gingen naar het weeshuis waar Odunayo van 28 december tot 9 februari gewoond heeft. Het begon dat na het ontbijt Mr. Hakeem langs kwam om het paspoort van Odunayo te brengen. Het staat er echt Amber Odunayo Huttner, geboren 15 mei 2005. Een echt Nigeriaans groen paspoort, heel bijzonder om dat in handen te hebben. 
