We zijn om 12:00 vertrokken naar de ambassade om ruim op tijd voor onze afspraak om 13:00 te zijn. We staan als eerste voor de deur in boven de 40 graden, gelukkig is er een heel klein stukje schaduw. Binnen moeten we 2 dingen doen, eerst bij het ene loket onze gelegaliseerde papieren ophalen, daarna terug de wachtruimte in, en rond 14:00 kunnen we bij het tweede loket ons aanvraagformulier, 2 pasfoto's, Odu's paspoort en een kopie van onze eigen paspoorten inleveren. Beide zaken gaan gelukkig vlekkeloos, we worden geholpen door een aardige, Nederlands sprekende dame met zelf een kindje van 10 maanden. Van te voren waren we gewaarschuwd dat het 3 uur zou duren, maar na 1,5 uur stonden we weer buiten. Odu doet het de hele tijd geweldig, gewoon een schatje. Morgen (dinsdag) om 13:45 kunnen we het visum ophalen, hoi hoi hoi!
Een zeer rustige dag. Odu werd voor het eerst ?s nachts wakker en was aan het huilen, ze heeft wat last van dunnere poep en misschien wat buikkrampjes, ze kan het ons niet vertellen. Na proberen met lopen en liggen te troosten hebben we haar een flesje gegeven wat er goed inging, vervolgens heeft ze nog tot 9 uur door geslapen. Van 9 tot 9: die houden we er in Mark en Ellen. Gelukkig heeft ze de rest van de dag geen last meer van krampjes gehad. We zijn om twee uur weer met de buggy een rondje gaan lopen en Odunayo sliep meteen. Hij bewijst toch zeker zijn nut. Nu nog even ons zwemuurtje.
Gaat het eindelijk lukken?
Geschreven door hhhh
vrijdag 17 maart 2006
Om 7.15 gaat de telefoon: mr. Deji. Of ik even naar de lobby wil komen. Mijn hemel, wat is er nu weer mis? Maar eenmaal in de lobby tovert hij met een stalen gezicht de getekende en van een grote verzameling stempels voorziene documenten te voorschijn. Hij heeft ze vanmorgen vroeg al van het ministerie opgehaald. De Nigerianen weten wel hoe ze de spanning erin moeten houden, zeg. Blij maar nog steeds op alles voorbereid gaan we, met wat vertraging omdat er nog kopieen gemaakt moesten worden, met de papieren naar de ambassade.
Gelukkig is Gert vooruitgegaan, want die moest nog allerlei vertragingstactieken op de portier loslaten om te zorgen dat de deur voor ons openbleef. Eenmaal binnen zijn we snel aan de beurt. Een andere maar even onverbiddelijke dame kijkt weer alle documenten na. ("Die N lijkt wel heel erg op een W") Gelukkig worden ze nu wel geaccepteerd. We betalen en de moeilijkste stap van de visumaanvraag is achter de rug. De ambassade is, flexibel als altijd, niet bereid het voor ons sneller te doen vanwege de volkstelling, wat inhoudt dat we maandag om 13:00 voor de tweede afspraak moeten, dus het visum voor Odu komt niet eerder dan maandag. Het goede nieuws is wel dat de strenge dame ons weet te vertellen dat het reisverbod vanwege de volkstelling alleen volgende week vrijdag geldt in Abuja. We krijgen er dus geen problemen mee bij het boeken van de terugvlucht en ons vertrek. We houden jullie op de hoogte.
Machteld bezoekt de Wuse Market in Abuja - Vervolg
Geschreven door hhhh
vrijdag 17 maart 2006
De markt was leuk en erg Afrikaans. Je moet het je voorstellen als een soort groot overdekt winkelcentrum (een Amerikaanse Mall) maar dan in de open lucht. De mensen hebben hun winkel in een soort container hokje en er zijn minstens 200 winkeltjes. Twee grote hoofdstraten met allemaal kleine zijweggetjes , de een nog kleiner dan de ander. Groente en fruit kramen hebben we niet echt gezien, maar verder was er alles te koop, van winkels vol plastic, tot juweliers, restaurantjes en kleermakers en natuurlijk stoffen. Want daar ging ik voor. Ik wilde nog een echte Nigeriaanse doek voor Odunayo kopen. Er was keus genoeg, maar wel belangrijk, we moesten opletten of het wel echt Nigeriaans was. De handelaren waren erg aardig en lichtten ons goed voor. Ze waren er zeer trots op dat ze doeken uit Ghana, Engeland en Ivoorkust hadden, zelfs ?made in Holland? zag ik op zeer Afrikaans uitziende doeken staan, maar die wilden we niet. Adrienne was ook op zoek naar stofjes, die wil er kleren voor de meiden van gaan maken. Dat voornemen heb ik ook altijd maar dan moet ik toch eens echt op cursus gaan. Uiteindelijk hebben zowel Adrienne en als ik bij verschillende stalletjes twee doeken gekocht. Toen ik thuis kwam vond Ewoud ze wel mooi maar een beetje donker. Er staat in ieder geval wel op gedrukt; Fabrique au Nigeria.
Het gaat nog niet de goede kant op met de papieren
Geschreven door hhhh
donderdag 16 maart 2006
Nu pas leren we het echte Nigeria kennen. Ewoud vanmorgen weer vroeg naar de ambassade om op de lijst te komen. Wij een half uur later helemaal klaar om ook te gaan. Op dat moment belt Ewoud, Deji heeft net gebeld en de papieren zijn niet in orde. Er moet iemand voor legalisatie tekenen en die is er vandaag niet, Deji probeert nu toch om hem te achterhalen. Ewoud heeft vervolgens wel gewacht daar en een nieuwe afspraak voor morgen gemaakt, ook heeft hij ge?ormeerd naar de census van volgende week en hoe het zit met openstelling van de ambassade. Maar daar konden ze geen antwoord op geven. Niemand weet waar hij aan toe is. Er zijn berichten dat niemand zich mag verplaatsen tussen 7 uur ?s ochtends en 4 uur ?s middags maar hoe dat precies geregeld gaat worden weet niemand. Wij hoorden de hele dag niks meer van Deji en konden hem ook niet meer mobiel bereiken, op een gegeven moment maar Hakeem gebeld, die hoopte dat alles goed kwam. Wij ook.
We zijn om 12:00 vertrokken naar de ambassade om ruim op tijd voor onze afspraak om 13:00 te zijn. We staan als eerste voor de deur in boven de 40 graden, gelukkig is er een heel klein stukje schaduw. Binnen moeten we 2 dingen doen, eerst bij het ene loket onze gelegaliseerde papieren ophalen, daarna terug de wachtruimte in, en rond 14:00 kunnen we bij het tweede loket ons aanvraagformulier, 2 pasfoto's, Odu's paspoort en een kopie van onze eigen paspoorten inleveren. Beide zaken gaan gelukkig vlekkeloos, we worden geholpen door een aardige, Nederlands sprekende dame met zelf een kindje van 10 maanden. Van te voren waren we gewaarschuwd dat het 3 uur zou duren, maar na 1,5 uur stonden we weer buiten. Odu doet het de hele tijd geweldig, gewoon een schatje. Morgen (dinsdag) om 13:45 kunnen we het visum ophalen, hoi hoi hoi! 
Om 7.15 gaat de telefoon: mr. Deji. Of ik even naar de lobby wil komen. Mijn hemel, wat is er nu weer mis? Maar eenmaal in de lobby tovert hij met een stalen gezicht de getekende en van een grote verzameling stempels voorziene documenten te voorschijn. Hij heeft ze vanmorgen vroeg al van het ministerie opgehaald. De Nigerianen weten wel hoe ze de spanning erin moeten houden, zeg. Blij maar nog steeds op alles voorbereid gaan we, met wat vertraging omdat er nog kopieen gemaakt moesten worden, met de papieren naar de ambassade. 
Nu pas leren we het echte Nigeria kennen. 