Drie weken na aankomst in Nederland, vandaag is het tweede paasdag.
We zijn thuis en de dagen vliegen voorbij.

Vrijdag 24 maart en het eerste weekend bestonden uit voorstellen van Odu aan haar opa's en oma, aan onze (schoon)zussen en broers en vooral aan Eline, Renee, Jasper en Tamir,Odunayo's nichten en neven, die vol spanning naar haar komst hadden uitgekeken. (leuk voor later: Renee en Tamir speelde vrijdagavond na hun bezoek Machteld (Renee) en Ewoud (Tamir) en de pop was Odu. Tamir zei: 'En nu zijn we in Afrika!'?, waarop Renee (2 jaar) boos zei: 'Nee we zijn in Nederland.
Regine, Marco en Eline hebben na het bezoek elkaar alleen nog maar aangesproken met  'Ep, ep Odu's woord voor: Het is leuk hier!, of Het is lekker!, Zie je mij? en Hoe gaat het?
Zoals je leest, Odu zegt erg vaak 'Ep'
Odu vond al die familie prima, keek haar ogen uit en probeerde voorzichtig contact te leggen. Het slapen ging die eerste paar dagen wat minder. Na de eerste nacht in de box kochten we een elektrisch kacheltje voor op haar kamertje. Maar toen bleek ze de dekens helemaal niks te vinden. Elke keer als we ze over haar heen legde werd ze wakker. In het kampeerbedje in onze kamer legde we haar neer (dat past alleen niet) dat hielp een beetje maar was ook geen goede oplossing. Vervolgens met warme Engelse pyjama, een trappelzak en de kachel een graadje hoger hadden we na 4 dagen de oplossing gevonden. Ze sliep hele nachten door van 9 tot 9 en wij kregen ook wat rust. Nu is ze echter weer op verschillende tijden wakker, meestal een half uur nadat we zijn gaan slapen en om 6 uur weer. Er komen dan ook weer allemaal nieuwe tanden aan. Goed je kan niet alles hebben.
Overdag is onze dochter één en al vrolijkheid en geniet ze van alles. Van het bad, het samen spelen, haar jas, die betekent we gaan naar buiten toe, en het eten. Ze eet alles en goed, maar geeft ook aan nu hoef ik niet meer. Meestal ligt ze dan verzadigd onderuit in haar stoel, maar vanavond kregen we de laatste hap lof gewoon terug.