De bedoeling was dat we met enige regelmaat de website zouden bijhouden. Maar het ouderschap en vervolgens een verhuizing met allemaal rompslomp erom heen zorgde ervoor dat we al blij waren dat we voor onszelf een aantal aantekeningen konden maken. Sinds een maand is de rust weergekeerd en kunnen we genieten van ons enorme huis in een soort Vinex locatie in het midden van het land. Het is een heel ander verhaal dan onze bovenwoning in Amsterdam maar het voelt helemaal heerlijk.

Vandaag gesprek gehad op het kinderdagverblijf waar Amber sinds 1 december zit en de meiden zijn zeer te spreken over haar. Ze had bijna geen wenperiode nodig, ze is super lief voor alle kinderen, duwt spenen in de mond van babies en rent achter grote kinderen aan, en sinds een paar weken praat ze daar ook. Wat een goed teken is want Amber praat pas als ze zich goed voelt.

Het is een wonder dat een wezentje geboren in de prachtige plaats Akure in Nigeria in zo’n korte tijd volkomen eigen kan zijn. De slechte huid en de aanleg voor allergieën heeft ze van Ewoud, dat koppige karakter is duidelijk Machteld. Alleen dat dansen voor alle ramen, het liefst in de kleren van papa of mama, van wie ze dat heeft weten we niet.

Ons leven stond wel even op zijn kop en eerlijk waar we moesten echt wel even wennen aan ons nieuwe bestaan met z’n drieën, maar we zouden haar geen dag meer kunnen missen. Ook al weten we nu wat doorwaakte nachten zijn en hebben we moeten constateren dat ons bed te smal is als je dochter weken achter elkaar na een dubbele ooronsteking alleen nog maar kan slapen als ze papa en mama tegelijk kan voelen (het liefst met haar armen over ons beider gezicht). De vreugde als we thuiskomen, het tevreden spelen als we alle drie in dezelfde ruimte zitten, en de gezellige kletspartij die we krijgen als ze voorop de fiets zit. Onze vreugde, onze eigen Ayo.

Hoe noemen jullie haar nou krijgen we vaak te horen. Nou Amber of Odunayo, Popje of poppedijne, Odu of OduAyo, lieve schat en tegenwoordig Ambernayo (dat zegt ze zelf regelmatig.)

Het heerlijkste is dat ze heel blij kan zeggen “papa” of “mama”, “mama danse?” Of “papa make?”

De post kwam ook nog vandaag met een wel heel bijzonder pakket, puur toeval precies vandaag, De gemeente heeft Amber Odunayo ingeschreven in de gemeentelijke basisadministratie. We kunnen haar Nederlandse paspoort gaan ophalen.

Vandaag aten we met zijn drieën in een restaurant in het dorp om het feit te vieren dat we deze vreugde al een jaar met z’n drieën mogen meemaken. Eten met onze dame is een hele onderneming, je neemt een hap en vervolgens moet je weer achter haar aan. Op weg naar de vissen, de wc’s, of de spelletjes. Volgend jaar halen we Chinees (vindt ze ook erg lekker). Op de terugweg regende en stormde het enorm. “Papa duwe”, dus papa ging duwen, “nee mama duwe”, we duwde vervolgens met z’n tweeën tegelijk de wagen. Een grote lach kregen we, dat was toch wel het mooiste. Papa en mama duwen en Amber Odunayo in de wagen.